Wil directie Aviapartner een akkoord of een zondebok?

Aviapartner staking
De actie van de bagageafhandelaars van Aviapartner op de luchthaven van Zaventem gaat vandaag haar vijfde dag in. Op 25 oktober knapte de veer bij het personeel, na maanden te werken onder een onhoudbare werkdruk. Tal van vergaderingen, verzoeningspogingen en een sociaal bemiddelaar later is er nog steeds geen akkoord. En hoewel de directie het anders wil doen uitschijnen, blijkt het feit dat Aviapartner in slechte papieren zit en de schulden opstapelt het grootste struikelblok om hiertoe te komen. 
Dat Aviapartner in slechte papieren zat, wist het personeel al langer dan vandaag. Het bedrijf maakte vorig jaar 3 miljoen euro verlies, het jaar ervoor ging het 5 miljoen euro in het rood. En dan zitten ze nog op een schuldenberg van 50 miljoen euro. Meer nog, de directie gebruikte dit argument steevast om de medewerkers te doen afzien van acties. Het personeel was lang bereid om een tandje bij te zetten in het belang van allen en in de eerste plaats het bedrijf zelf. Maar de directie van Aviapartner bleef steeds meer vragen van het personeel en heeft de citroen op die manier zelf volledig uitgeknepen. Dat chantagemiddel heeft de directie zelf verspeeld vorige week. De personeelsleden zijn het beu. 
Dat deze dag eraan zat te komen, stond in de sterren geschreven. De directe aanleiding was de uitbetaling van een beloofde premie, die vier weken op zich had laten wachten en dan nog een pak lager bleek dan verwacht. Ondanks alle extra inspanningen die alle medewerkers de voorbije maanden hadden gedaan voor het bedrijf. Maar het ongenoegen zit natuurlijk veel dieper. Werk dat vroeger door vijf mensen werd gedaan, wordt nu door drie of vier mensen gedaan. Mensen hebben geen tijd om hun pauzes te nemen, werken soms 9 à 10 uur aan een stuk door, ontbreken soms de meest elementaire zaken zoals een regenjas, en ga zo maar door. 
Bovenop deze al precaire arbeidsomstandigheden van het personeel, heeft de directie de voorbije jaren vakkundig alle vormen van sociaal overleg monddood gemaakt. Echt sociaal overleg, zelfs in de formele organen zoals de ondernemingsraad en het CPBW, zijn onbestaande geworden. Syndicaal afgevaardigden wordt het leven moeilijk gemaakt om hun syndicaal werk degelijk te doen. Door dit absoluut gebrek aan respect voor de werknemers en het sociaal overleg sukkelen we al maanden van het ene sociaal conflict in het andere, met stakingsaanzeggingen, verzoeningen, beloftes van de directies voor extra personeel die niet worden nagekomen en terug naar af. De directie luistert amper naar de verzuchtingen die de vakbondsafgevaardigden van de werkvloer meenemen naar het sociaal overleg. Personeelstekorten worden tijdens piekperiodes zoals de zomer opgevangen door extra uitzendkrachten, maar ze worden niet structureel aangepakt. Idem dito voor tal van andere problemen, zoals ploegenbezettingen, planningen, de staat en het onderhoud van het materiaal of het simpelweg ontbreken daarvan, personeelsondersteuning, … Enkel na acties of een dreiging tot actie stuurt de directie de zaken wat bij, doet ze enkele (loze) beloften of komt er een akkoord. Akkoorden die dikwijls dan niet worden nageleefd of geschonden. Met andere woorden, de staking die deze week duizenden vakantiegangers treft, had perfect kunnen vermeden worden. 
Desondanks probeert de directie zoals steeds de verantwoordelijkheid van zich af te schuiven in de schoenen van de stoute vakbonden. Intussen zijn we al dagen aan het onderhandelen, zonder enig lichtpuntje aan het einde van de tunnel. Die onderhandelingen gaan bovendien met horten en stoten en neemt rare wendingen. De voorbije dagen heeft de directie heel dikwijls de onderhandelingen onderbroken om “na te denken”. Of stelde ze de gesprekken meteen uit tot de volgende dag, in plaats van meteen door te werken. Helemaal bizar werd het toen de directie zaterdagnacht een vergadering van de verzoeningsbureaus “in hoogdringendheid” liet bij elkaar roepen. De vakbonden waren allemaal present op deze vergadering op zondagmiddag. Enkel dé hoofdrolspeler van Aviapartner, de heer Levaux, was niet aanwezig. De reactie van de vakbonden was unaniem: stop deze maneuvers en ga verder onderhandelen om tot een oplossing te komen. Er is opnieuw kostbare tijd verloren. Zeker gezien er zaterdagavond wel degelijk een aantal voorstellen op tafel lagen die het begin van oplossingen hadden kunnen zijn. De reden waarom de directie eenzijdig besliste om toch over te gaan naar verzoeningsbureaus, die dan in het midden van de nacht worden geregeld, is ons tot op heden onduidelijk. 
Door deze “onderhandelingsstrategie” van de directie, krijgen we wel stilaan onze twijfels of ze wel echt een akkoord wenst, of eerder aanstuurt op een exit voor het bedrijf. Dat Aviapartner in Oostende de dag na het starten van de acties op Brussels Airport, doodleuk aankondigde dat ze daar bescherming willen tegen schuldeisers, vergroot ons wantrouwen. Maar als het zover komt, zal ze de schuld daarvan in de schoenen van deze staking, en dus het personeel en vakbonden schuiven.